ik lig in bed
wat te sluimeren,
met de radio aan. Als je diagnose
kanker is, dan spitsen de oren als dat woord valt.
Volg hier mijn
relaas.....................
Alle
groene tekst is MIJN(jant)
toegoeging
Ontvangen op maandag 21 april, na
mijn vraag aan hem (over dosereing en lengte van zijn DCA-therapie) op
hyves.nl
Van de achterflap van zijn boek: filosoof, internist,
biotechnoloog
laatste update 20 juli
2008
TERUG NAAR DE INDEX
link
naar het artikel/intervieuw in PM, het magazine voor de overheid
link
naar het artikel in DePers, een aardige samenvatting van wat hier onder
staat en zijn boek
eerst luisteren naar het radio intervieuw
(uitgezonden Radio 1,
zaterdag 19 april, 13:45)
http://player.nos.nl/index.php/media/play/tcmid/tcm:5-370262/
download het intervieuw als
MP3 (bitrate 96 kB/sec))(7,4 MB)
-------------------------------------------------------------------------------------------Huppes
document-------------------------------------------------------------------------------------------
dichloorazijn
behandeling
prostaatcarcinoom Wim Huppes (25-08-1954)
Medische geschiedenis
April
2007:
ROUTINECONTROLE huisarts: PSA 8.5 ng/ml (te hoog)
biopten, MRI & botscan: prostaatkanker (T2G8N0M0)
Mei
2007:
PIJNKLACHTEN ter hoogte van de bekkenbodem
start hormonale behandeling: bicalutamide (Casodex) 2 dd 50 mg
Juni
2007:
Beperkte (ongunstige) reactie op hormonale therapie
PSA van 8,5 naar 5,5 ng/ml
PIJNKLACHTEN BLIJVEN
Mijn boordeling van de situatie:
Ik vind de beeldtechniek erg slecht
van kwaliteit. Het is daardoor lastig mijn situatie te beoordelen.
Omdat er op de foto’s geen uitzaaiingen zijn te zien is de kans dat een
operatie mij geneest volgens mijn arts 30-65%; dus kies ik hiervoor. Ik
ben er echter niet helemaal gerust op. Mijn pijnklachten wijzen erop
dat er meer aan de hand is dan er op de foto’s is te zien.
De richtlijn schrijft voor dat de operatie wordt gestopt als er een
lymfklier wordt gevonden met kanker. Ik wil echter dat mijn prostaat
per sé wordt verwijderd, omdat de condities in de prostaat
ongunstig zijn voor eventuele latere medicamenteuze behandelingen van
mijn prostaatkanker. In de prostaat heerst een lage zuurstofgraad. De
zuurgraad is ook laag. In overleg met mijn behandelend arts wordt
besloten tot een prostaatoperatie, waarbij de lokale lymfklieren ook
worden verwijderd. De operatie zal niet gestopt worden als er een
lymfeklier positief is.
Bovendien blijven op mijn verzoek, vlak voor de operatie, de potentie
gevende zenuwen zitten. Ik wordt gewaarschuwd dat dit de kansen op
genezing verminderd en de kans op het behouden van pijnklachten sterk
doet toenemen. Ik wil mijn zenuwen echter houden, omdat ik in geval van
genezing potent wil blijven. Omgekeerd is mijn genezingskans bij
doorgroei van de kanker in de zenuwen toch vrijwel nul. Bovendien zie
ik de pijnklachten van de zenuwen als een manier om de effecten van
eventuele aanvullende medicamenteuze therapieën te monitoren.
(Ik onderschrijf deze gedachte. Dit ondanks dat veel artsen niets zien
in zogenaamde subjectieve parameters als pijn.)Tenslotte is het nu
eenmaal zo dat de richtlijn als volgende stap
bestraling voorschrijft, waarbij de zenuw toch kapot wordt gestraald.
Juli
2007:
tumorchrirugie (T4G8N1M0)
prostaatresectie + bekkenlymfklierdissectie tot
iliaca interna
Mijn beoordeling operatie: het
valt tegen. Gezien de grote
uitgebreidheid van de kanker, die niet op de foto’s is te zien, ook
niet achteraf, is er met absolute zekerheid lokaal tumor blijven zitten
en zijn er lymfklier- en botuitzaaiingen. Met grote waarschijnlijkheid
zijn er ook verdere uitzaaiingen door het gehele lichaam. De door de
patholoog anatoom beoordeelde kwaadaardigheidgraad van Gleason 8 moet
opgehoogd worden tot Gleason 10 (hoogste graad van kwaadaardigheid)
wegens de grootte van verwijderde tumormassa die eerder past bij een
PSA van rond de 20 dan bij een PSA van < 10 ng/ml. Er zijn
bijkomende tekenen van zeer hoge kwaadaardigheid van de tumor:
- De primaire tumor besloeg de gehele prostaat;
rondom groei door het kapsel. Niet alle tumor is verwijderd.
- De lymfklieren rechts in het bekken (5/5) en langs
het heiligbeen (2/8) bevatten tumor, met groei door het kapsel. Niet
alle tumor is verwijderd. Links is ook veel tumor.
- De zaadblaasjes bevatten tumor. Er is tumor
achtergebleven.
- Het snijvlak bij de blaas bevat tumor. Er is tumor
achtergebleven.
Augustus 2007: PSA kleiner dan 0.2 ng/mL
PIJNKLACHTEN VERERGEREN
start aanvullende hormonale
behandeling (chemische castratie per
03-08-2007)
gosereline (Zoladex) 10,8 mg per
12 weeks
deze door mijn arts voorgeschreven
therapie vul ik zelf aan met
estradiol
(Progynova) 2 dd 1 mg (+ aspirine)
(oestrogeen voorkomt hot
flushes)
September / Oktober 2007: PIJNKLACHTEN REAGEREN NIET OP CASTRATIE
Mijn beoordeling situatie: de
standaardtherapie zoals die wordt
aangeboden en is voorgeschreven in de richtlijn is niet adequaat voor
mij. De operatie heeft mij niet genezen. De aanvullende hormonale
therapie is niet effectief. De verder in de richtlijn nog
voorgeschreven behandeling lijkt niet adequaat. De voorgeschreven
aanvullende bestraling van het bekken kan mij niet genezen, terwijl het
een bloederige pijnlijke ontlasting en urine geeft en impotentie
veroorzaakt. De voorgeschreven chemotherapie kan mij evenmin genezen.
Bestraling en chemotherapie geven, ondanks alle bijwerkingen,
waarschijnlijk geen of slechts zeer gering levensverlenging.
Ik zoek in de literatuur een mix van geneesmiddelen bij elkaar die erop
is gericht de groei van organen met de vorm van een klier te remmen.
Omdat de prostaat ook een klier is, zou dit effect kunnen hebben. Ik
zie het als een experiment. Ik dwing mijzelf alleen medicijnen te
gebruiken die in Nederland al gebruikt worden bij enigerlei ziekte.
Ik wil het effect van dit experiment niet alleen monitoren op mijn
pijnklachten, maar ook op de borsten die ik inmiddels heb gekregen door
de oestrogeenbehandeling. Borsten zijn ook klieren. Mijn borsten moeten
door de therapie verdwijnen.
Ik kies voor een kinaseremmer die kliergroei remt. Ik vul dit aan met
AIDS remmers (HAART) die ik selecteer op specifieke antikanker werking
volgens de literatuur.
Ik zoek bij diverse medische centra gespecialiseerd in AIDS/HIV
behandeling hulp, maar die wordt mij niet gegeven. “Je hebt niet lang
meer, geniet van je laatste dagen. Stop met je experimenten. Volg de
richtlijn.” Ik vraag mijn huisarts te bemiddelen. Het lukt niet. Ik
besluit het zelf te doen.
Oktober 2007: start experimentele therapie erlotinib + HAART, die
bestaat uit:
erlotinib (Tarceva) 150 mg; om de dag 1 de andere dag ½
nevirapine
(Viramune) 2 dd 100 mg
didanosine
(Videx) 2 dd 400 mg
azidothymidine
(Retrovir AZT) 2 dd 300 mg
November 2007: PIJNKLACHTEN WEG, maar toenemende misselijkheid,
uiteindelijk
resulterend in
chemobraken.
diverse dosisverlagingen alle middelen erlotinib + HAART
PIJNKLACHTEN KOMEN TERUG NA TWEE WEKEN
Mijn beoordeling: erlotinib +
HAART helpt, maar is onaangenaam. De
volle dosis erlotinib + HAART doet ook mijn borsten verdwijnen, maar
zodra ik de dosis verlaag tot een niveau waarbij de misselijkheid
verdwijnt komen mijn borsten weer terug. De pijn aan de zenuwen komt
even later ook terug. De therapie heeft mij klaarblijkelijk niet
genezen. Erlotinib + HAART gaat voor mij gepaard met een onacceptabele
afname van de kwaliteit van leven.
December 2007: VERERGERING PIJNKLACHTEN. Uitbreiding pijn bekkenbodem,
nu ook pijn in ribben. Snel afnemende algemene conditie. Nog maar twee
uur per dag uit bed. Enorme afname van mijn spiermassa. Bovenbenen een
kwart in omvang van weleer.
Conclusie: mijn conditie holt
achteruit. Ik denk dat ik hooguit nog
drie maanden zal leven. Mijn arts denkt dat het misschien nog iets
langer kan duren. Misschien heeft hij gelijk. Mijn algemene conditie is
altijd super geweest. Ik ren nog altijd meerdere keren per week.
Vroeger rende ik in een uur maximaal 15 kilometer. Nu is dat nog acht
kilometer.
december 2007:
Besluit: Stoppen met erlotinib
+ HAART. Continuering van door arts
voorgeschreven chemische castratie die door mij wordt aangevuld met
oestrogeen.
Start nieuw experiment met
dichloorazijn
Bespreking dichloorazijntherapie
Commentaar op de combinatie van doorgezette hormoonbehandeling en
dichloorazijn. Ik verwacht dat het effect van dichloorazijn beter is
naarmate een kanker kwaadaardiger is. Ik denk dat het dichloorazijn dus
beter zou werken als ik zou stoppen met de hormonale therapie. Aan de
andere kant kan ik niet van te voren weten of dichloorazijn goed werkt
en wil ik de voorgeschreven therapie van mijn behandelend arts niet
doorkruisen. Ik zet de hormoonbehandeling dus door. Ik verwacht dat
mijn kanker met Gleason 10 en een slechte reactie op hormoonbehandeling
voldoende gevoelig is voor dichloorazijn. Met dichloorazijn is, voor
zover ik weet, slechts 1 experiment gedaan
(Medicor Cancer Centres), met in mijn ogen beroerde resultaten. Van de
110 behandelde patiënten hadden slechts 7 een respons en die
respons was nog slechts partieel ook
(http://www.medicorcancer.ca/DCAtherapy.html).
Overigens
beoordelen de Medicore Cancer Centres hun eigen resultaten als zeer
goed.
Over het geclaimde werkingsmechanisme (farmacodynamiek) heb ik mijn
twijfel. (Het in de literatuur geclaimde werkingsmechanisme
(farmacodynamiek) en de dosering zijn in mijn ogen aperte onzin. [Het
werkingsmechanisme is geclaimd door dhr. Evangelos D. Michelakis, in
patenten en artikelen (http://www.thedcasite.com/the_michelakis_dca_paper.html).
Hij claimt zelfdoding van de kankercellen (apoptosis) door
potentiaalverandering over de membraam van de energiecentrales van de
cel (de mitochondrieën).
Het probleem is dat kwaadaardige kankers geen mitochondrieën
hebben.
De afwezigheid van mitochondrieën maakt dat kankers in dat opzicht
lijken op schimmels. Pas op: dat is iets anders dan dat kankers
schimmels zouden zijn. Kankers bestaan in mijn ogen uit kankercellen en
dat zijn lichaamscellen. Een kanker is dus niet hetzelfde als een
schimmel.
Ik stel dus dat kanker heeft in ieder geval geen
mitochondrieën
(informele communicatie met UMCU; mijn eigen observatie). Dit is niet
algemeen geaccepteerd. Veel wetenschappers menen dat kankers wel
mitochondrieën hebben, maar dat deze vaak niet werken.
ZIE VOETNOTE !!!!!!
Ik verwacht zelf dat het werkingsmechanisme van dichloorazijn, plat
gezegd, wurging van de tumor is. De chloorgroepen op het azijn
verhinderen enzymen als het pyruvaatkinase vrije elektronen af te staan
aan ADP. Het werkingmechanisme is dat de cel suiker niet meer kan
afbreken, geen energie meer heeft en dan sterft. Ik denk via
zelfdigestie (autophagie; zie bijvoorbeeld review Nature 451: 1069). . (als je dat kan bewijzen, ben je rijp
voor de Nobelprijs)
Als ik gelijk heb over het werkingsmechanisme van dichloorazijn tegen
kanker is een voorwaarde voor werking voldoende hoge dosering. Als niet
voldoende hoog wordt gedoseerd dan houdt de kankercel het net uit, en
sterft niet. Dit is het lichtpuntje dat ik zag. In mijn ogen moet het
effect van dichloorazijn ongeveer 5 minuten na inname optreden, en
uiterlijk na 15 minuten.
Tweede lichtpuntje: de literatuur geclaimde dosering is in mijn ogen
aperte onzin. Ik vond in de literatuur en bij rondbellen geen
ervaring waarin voldoende was gedoseerd. Medicor: ± 25 milligram
(mg) per kilo (kg) lichaamsgewicht per dag. Alternatieve artsen: 200 mg
tweemaal per dag. Dit is te allebei te laag gedoseerd denk ik.
Hoog doseren geeft principieel geen veiligheidsrisico’s, want de letale
dosis dichloorazijn is ± 4 gram (!) per kg. Dat is echt
belachelijk veel. Het is gedaan bij ratten en ik vraag me af hoe de
onderzoekers die enorme hoeveelheid dichloorazijn in die beestjes
hebben gekregen. (http://www.worksafe.org/images/contentEdit/docs/Dichloroacetic%20acid%20revision1%20for%201%2029%2008%20mtg.doc).
Omdat er dus waarschijnlijk geen veiligheidsrisico’s zijn en ik toch op
korte termijn dood zou gaan heb ik besloten tot een experiment op
mijzelf met dichloorazijn. Ik kan er niet voor instaan dat het bij
anderen net zo werkt als bij mijzelf.
Ik heb veel later, toen ik me alweer beter voelde, op bovenstaande
veiligheidsevaluatie van mij commentaar gehad. De letale dosis bij de
rat zou 2,82 gram/kg zijn. (Dit is 2820 mg per kilo lichaamsgewicht en
dat is nog altijd veel hoger dan de 90 mg per kilo die ik gebruikte.)
Ik zou te luchtig doen over de veiligheidsrisico’s. (Ik moet zeggen dat
ik slechts een behandeling voor mezelf uitstippelde. Het is niet mijn
intentie een wereldomvattend behandelplan te maken. Ik ben zelf al
bijna twintig jaar niet meer medisch praktiserend. Ik ben nu ambtenaar.
Ik zie het maken van een behandelplan met veiligheidsanalyses als taak
van de medische sector.)
Dit is mijn eigen interpretatie van de veiligheidssituatie. In mijn
ogen wordt dichloorazijn niet voor niets in drinkwater gebruikt. Het is
redelijk veilig. Toen ik echter rondbelde waren er artsen die hier
sterk anders over dachten. Ook in de literatuur zijn er aanwijzingen
dat dichloorazijn onveilig kan zijn. Het zou bij chronisch gebruik
bijvoorbeeld leverkanker kunnen geven. Mede gezien mijn medische
situatie, maar ook op grond van de literatuur, was ik hier niet van
onder de indruk.
Op 7 december heb ik de werkzame dosis dichloorazijn op mijzelf
onderzocht. De vraag was bij welke dosis dichloorazijn mijn pijn zou
verdwijnen.
Ik zou het chloorazijn nemen op een lege maag, behalve dat ik 15
minuten voorafgaand aan de behandeling een kwart liter appelsap nam met
daarin 20 gram citroenzuur. Het vooraf nemen van citroenzuur is volgens
mij erg belangrijk. Citroenzuur is een soort halve suiker dat de rest
van het
lichaam beschermt tegen de werking van het chloorazijn. Het beschermt
de kanker helemaal niet, omdat kankers citroenzuur niet kunnen
verbranden. De appelsap is niet belangrijk. Het kan net zo goed water
zijn. Als de maag maar weer snel leeg is.
- Het is mogelijk dat hoog gedoseerd dichloorazijn
de activiteit van het enzym pyruvaatkinase remt/blokkeert en daar mee
de afbraak van suiker (anaerobe glycolyse) platlegt.
- Als een kankercel geen citroenzuur cyclus en
mitochondriale ademhaling (aerobe glycolyse) heeft, is daarmee de
energie voorziening in belangrijke mate platgelegd en kan dus de cel
het loodje leggen.
- Dit doodgaan van een cel kan via autophagie, maar
het kan overigens ook gestructureerd /georganiseerd gaan via apoptose,
wat niets anders is dan geprogrammeerde celdood omdat er iets misgaat
met de fysiologie van een cel. (Dus is het niet noodzakelijk onzin wat
Michelakis zegt.
- Omdat in de gewone cellen de afbraak van suiker
wordt gehinderd met dichloorazijn, kun je de citroenzuur cyclus en dus
energievorming (ATP vorming) van die gewone cellen helpen door
rechtstreeks citroenzuur in deze cyclus te “injecteren”. Hiermee
verminder je dan een mogelijk toxisch effect van dichloorazijn.
Het is alleen jammer dat ook de zenuwbanen citroenzuur niet kunnen
verbranden. De zenuwen zijn dus kwetsbaar bij dichloorazijn therapie.
Ik denk dat het belangrijk is na inname van dichloorazijn de zenuwen
niet te belasten. Rustig op de bank gaan liggen tot het na een paar uur
is uitgewerkt. Alleen naar toilet lopen en koken voor de kinderen. Pas
de volgende dag weer hardlopen. Dit lijkt mij belangrijk, ondanks dat
ik bij inname van dichloorazijn mij niet beroerd voel en me dus wel zou
kunnen inspannen. Als ik het over zou moeten doen zou ik ook geen
kraanwater meer gebruiken. (Zie onder aan dit document voor
argumentatie).
Ik heb de dosis chloorazijn geëscaleerd in stappen van 30 mg per
kilo. Mijn experiment ging van 30 mg per kg, twintig minuten later nog
30 mg per kg en weer twintig minuten later nog 30 mg per kilo. Hierbij
bleek bij mij de gecumuleerde dosis van 60 mg per kilo te werken en die
van 90 mg per kilo beter te werken.
Ik loste 90 mg per kilo dichloorazijn op in ½ L karnemelk en
spoelde na met ¼ L karnemelk. Het is volgens de literatuur
gebruikelijk om dichloorazijn op te lossen in water. Ik vind karnemelk
echter lekkerder. Ik dronk de opgeloste dichloorazijn zo snel mogelijk
op, om een zo hoog mogelijke bloedspiegel te krijgen. Het is niet vies.
Het voelt koud aan in de mond, dan in de slokdarm, in de maag, de dunne
darm, de lever en zelfs door het hart heen is het nog te voelen. Bij
mij zakt karnemelk heel erg snel.
Ik depte na elke pauze met slikken mijn lippen af met een doek. Ik heb
dat 1x niet gedaan en toen zaten er de volgende dag blaren op mijn
lippen.
Ik verwacht niet dat hoger doseren dan 90 mg per kilo beter bij mij zou
werken, omdat ik bij de dosis van 90 mg per kilo niets meer van mijn
kanker voelde. Geweldig! En pas na ongeveer 36 uur kwam de pijn in veel
mindere mate terug.
Dichloorazijn therapie had in mijn ogen buitengewoon krachtig bij mij
gewerkt, maar moet herhaald worden toegediend om een radicaal genezend
effect te kunnen hebben. Het is nu eenmaal zo dat een klein deel van
elke kanker in rust is en dan niet gewurgd kan worden.
Ik moet hier iets bekennen. Ik ben dom geweest. Ik heb het zuur
(Di-Chloro-Acetate ACID,
Di-Chloor-Azijn-ZUUR, Cl2C2O2H2
, Cl2CHCOOH) van
dichloorazijn gebruikt, omdat dit staat in het artikel van de Canadezen
die er het allereerst over hebben gepubliceerd. Het zuur is echter
opgelost in tolueen. Ik schat dat ik met de hele therapie tussen de 60
en 200 microgram tolueen heb binnengekregen. Dit is een heel klein
beetje slecht voor mijn hersenen. Het is verstandiger het zout (SODIUM-Di-Chloro-Acetate-, Natrium-Di-Chloor-Azijn, Cl2C2O2HNa,))
van
dichloorazijn te gebruiken. In werking tegen kanker is er geen verschil
tussen het zuur en het zout. Maar het voordeel is dat het zout wordt
geleverd zonder tolueen. Alle getallen die ik geef over de dosis
chloorazijn zijn
omgerekende gewichten alsof ik het zout had genomen.
Ik heb dus al gecorrigeerd voor het gewicht van natriumzout. Steunpunt
magistrale bereidingen Mierlo-Hout; tel. 0492-509750.
[Ikzelf gebruikte dus onverstandig genoeg dichloorazijn-ZUUR dat ik
bestelde bij MPBiomedicals in België.
Het kan voor sommige mensen een voordeel
zijn dat het dichloorazijn-zuur dan industrieel verkregen kan worden,
wat
alleen een BTW nummer vergt en geen recept van een arts. Het is ook
veel goedkoper. De omrekening van dosis is dan van Cl2C2O2HNa naar
Cl2C2O2H2, dat scheelt 22 D op de 151 D. Bijvoorbeeld van 4,7 gram zout
(dichloorazijn) wordt het 4 gram zuur (dichloorazijn) volgens de
berekening 129/151 x 4,7 = 4 gram.]
Let wel, bestelling bij een chemisch bedrijf veronderstelt
professioneel gebruik, vandaar het BTW nummer. Formeel kan het dan niet
gaan om persoonlijk gebruik.]
[note jant: De internet
site http://www.buydca.com/index.html is een zeer betrouwbaar
adres voor chloorazijn-zout gebleken (en goedkoop (115 $ voor 100
gram))]
[En bedenk dat de creditkaartbetalingen tot een half jaar na afboeking
nog kan terugvorderen bij je kaartmaatschappij!!!!!]
Het is elementaire scheikunde. Dichloorazijn als zuur en als zout zijn
allebeide als hetzelfde opgeloste ion beschikbaar in het lichaam. In
werkzaamheid is er geen verschil tussen zuur en zout te verwachten. In
het industrieel bestelde zuur zit wat toxisch tolueen. Elke laborant
kan dit verwijderen (vacuüm + gedoseerde warmte).
Het nadenken over het tijdstip waarop de herhaalde dosis dichloorazijn
moet worden gegeven is een probleem. In het begin van de behandeling is
bij de gemiddelde patiënt de halfwaardetijd een uur, maar deze
loopt na herhaalde dosering op tot 6 uur (Clin Pharmacol Ther.
1985;37:89-93). Deze literatuur wijst in mijn ogen op
giftigheid van dichloorazijn
op het leverklaringsenzym. Ik verwacht dat er verder opkruipen van de
halfwaardetijd van eliminatie kan optreden. Dit maakt een schema voor
’t thuis toedienen zonder mogelijkheid om dichloorazijn spiegels in het
bloed te bepalen lastig. Ik ben hier desalniettemin toe overgegaan
omdat mijn contacten met het zorgveld niet bemoedigend waren bij
eerdere experimenten en voorstellen tot experimenten. Ik kon ook geen
foto’s gemaakt krijgen of laboratorium gedaan krijgen om mijn toestand
vooraf aan het experiment te documenteren. Mijn artsen zijn aardig
genoeg, maar mogen niet buiten de richtlijn gaan. Mijn verzekeraar mag
dat ook niet en mag ook niet vergoeden buiten het basispakket. Ik kon
wel dure bestraling en chemotherapie krijgen, de organisatie van de
gezondheidszorg komt op mij dus geheel onlogisch over.
Ik vind het niet goed dat ik geen geavanceerde technieken kon gebruiken
om te meten wat de beste dosis dichloorazijn is. Ik vind dat oncologen
kankerpatiënten hierbij moeten assisteren. Ik
heb hier een boek
over geschreven: We
zijn de klos.
Veen Magazines.
Ik heb gekozen voor het schema: driemaal per week doseren. Eerst drie
maal 90 mg per kilo, daarna 60 mg per kilo. Stoppen bij het optreden
van spierschokjes aan de onderkant van de kuiten. Dus ik deed:
Week 1⇒ 3 maal 90 mg per kilo lichaamsgewicht (ma, wo, vr). De 90
mg/kilo per lg wordt in één keer ingenomen.
Week 2 - 8⇒ 3 maal 60 mg per kilo lichaamsgewicht.
Ik moet hier nog iets bekennen. En dat is dat ik geen idee heb hoe
dichloorazijn het beste herhaald kan worden gedoseerd. Ik ben blijven
twijfelen of het niet beter is om twee maal per week 90 mg per kilo te
geven. Het idee is namelijk dat kankercellen niet een beetje gewurgd
kunnen worden. Ze worden gewurgd of ze worden niet gewurgd. Daarom is
het eigenlijk verstandig om hoog te doseren. Om 90 mg per kilo te
gebruiken en niet 60 mg per kilo zoals ik na de eerste week ben gaan
doen.
Mijn vrouw houdt echter erg veel van mij en die was bang dat de hoge
dosering van 90 mg per kilo slecht voor mij zou zijn. Hoewel ik erg
opknapte van de eerste drie maal dat ik 90 mg per kilo nam. Al na een
week 90 mg per kilo therapie rende ik weer 10 km per uur in plaats van
het eerdere gesukkel op 8 km per uur. Ik was het, uit aangeleerde
gewoonte, met mijn vrouw eens.
Omdat dichloorazijn erg effectief is kan het, denk ik, minder vaak
gegeven worden dan drie maal in de week. Ik denk dat 1x per week genoeg
is. Mogelijk is zelfs 1x per twee weken genoeg, en te prefereren bij
mensen die sterk voorbehandeld zijn met conventionele behandelingen. Ik
weet het echt niet. Mogelijk kan een pauze van een week
nemen in de therapie ook geen kwaad. Ik denk dat mensen die al eerder
behandeld zijn met standaard kankermedicatie (cytostatica,
chemotherapie) er goed aan zouden doen
de frequentie
van behandeling laag te houden. Als ikzelf met cytostatica
(chemotherapie) was
behandeld geweest zou ik twee per week gestart zijn en nadat ik me wat
beter was gaan voelen zou ik zelfs hebben overwogen om terug te gaan
naar 1x per week. Dit geeft de zenuwen de kans om te herstellen. Ik zou
ook de meer veilige dosis van 60 mg per kilo lichaamsgewicht aanhouden.
Bij voorbehandelde mensen kan ook misselijkheid een probleem zijn. Na
het innemen moet het dichloorazijn heel erg goed 'zakken'. Een
middel om dat te versterken is primperan, dat is metoclopramide in de
vorm van een zetpil 10 mg, zo nodig ophogen tot 20 mg.
Dus als ik het weer moest doen zou ik nemen:
Week 1 en verder ⇒ 2 maal 90 mg per kilo lichaamsgewicht. Stoppen als
er duidelijk spierschokjes optreden aan de onderbenen. Of bij ander
ernstig symptoom.
(15
minuten voorafgaand aan de behandeling een kwart liter appelsap nam met
daarin 20 gram citroenzuur. Het vooraf nemen van citroenzuur is volgens
mij erg belangrijk.)
Ik denk dat het verstandig is bij grotere tumoren rekening te houden
met problemen die ontstaan door snel versterf van de tumor door
dichloorazijn.
Het is daarom belangrijk in ieder geval behandelende artsen op de
hoogte te stellen van de plannen.
Als behandelende artsen willen meewerken dan zou ik bij grote tumoren
tegelijk met het chloorazijn toedienen: (Fasturtec) rasburicase 0,20
mg/kg lichaamsgewicht eenmaal per dag in 50 ml fysiologische
zoutoplossing via een 30 minuten durend infuus. Eenmalig.
Alternatief: goed drinken. En na eerste keer innemen dichloorazijn twee
weken pauze nemen voordat de volgende keer dichloorazijn wordt
ingenomen. Dan kan het lichaam de dode kankercellen opruimen voordat er
nieuwe bijkomen.
Maar goed. Ik nam dus niet tweemaal in de week dichloorazijn, maar nam
het dus drie maal per week. De eerste week 90 mg per kilo. Daarna 60 mg
per kilo. Ik moet hierbij bekennen dat ik een erg onzuiver
weegschaaltje had. Voor brieven.
note jant
>>>> pocket scale (250 g
max, accuracy 0.05 g) kost 80€ bij www.conrad.nl
Reference nr 124000-62
of http://afterbuy.de/afterbuy/shop/storefront/start.aspx?shopid=43633 model DIGITALWAAGE EC-200 - 0,1g -
200g voor 14 Euro <<<<<
Werking en bijwerkingen. Na 7-8 keer doseren trad een lichte
krachtsvermindering van de onderbenen op, die daarna stabiel bleef. Ik
ging niet harder lopen dan de 10 km per uur, hoewel ik me wel steeds
beter ging voelen.
Na 10-12 keer waren alle symptomen van mijn kanker verdwenen.
Na ongeveer 15 keer trad een verminderd gevoel aan de top van mijn
grote tenen op, die gering toenam. Het verminderde gevoel is uitgebreid
tot halverwege mijn grote teen. Ik kreeg een koud gevoel in het verloop
van mijn zenuwen.
Na 23 keer traden flink spierschokjes aan de onderbenen en voeten op.
Bij nader onderzoek waren toen ook alle reflexen weg. Ik kreeg
tegelijkertijd met het optreden van de spierschokjes een lichte
trilling aan mijn handen. De zenuwen aan mijn armen en benen voelden
aan als ijs.
Na de 23ste keer ben ik gestopt met de behandeling.
Tijdens de behandeling bleef ik mij heel erg goed voelen. Mijn algemene
conditie ging enorm vooruit. Ik ben nooit misselijk geworden. Ik moest
uitkijken niet teveel te eten. Alles smaakte weer goed.
Mijn lever is niet vergroot geraakt. De leverfuncties zijn door de
huisarts 1x gecontroleerd na de 12ste maal. Ze zijn in het UMCU
gecontroleerd na de 23ste keer. Ik neem aan dat er geen afwijkingen
waren.
Vier dagen na de 23ste keer dichloorazijn was op de scan (choline-PET
scan in UMCG) geen tumor te zien. Deze opname werd gemaakt onder de nog
steeds door mij gebruikte hormonale therapie van gosereline (Zoladex)
en bicalutamide (Casodex) die door mijn arts werd voorgeschreven.
Aansluitend aan de scan was er controle bij mijn arts in het UMCU. In
overleg hebben we alle medicatie toen gestopt. Mijn arts wil de scan
herhalen als ik over ½ jaar nog klachtenvrij ben. Dat is begin
augustus 2008. Dit lijkt mij
een goed idee. Mijn arts gelooft in dichloorazijn als er dan weer niets
meer te zien is op de scan. Ik kan me hierin vinden. Pas dan kan in
geneeskundige wetenschappelijke tijdschriften worden gepubliceerd dat
dichloorazijn mij mogelijk heeft genezen. Medici sluiten nooit uit dat
er wonderen zijn gebeurd.
Op de polikliniek controle van 5 mei is er een nieuw gezichtspunt. Ik
zie er volgens mijn arts dusdanig goed uit dat ik praktisch gesproken
onmogelijk nog kanker kan hebben. Mijn arts verklaard mij beter. Ik
wijs op het afgesproken protocol om begin augustus nog een scan te doen
voor alle zekerheid. Dit is akkoord.
Bevreemdend was dat de spierschokjes na het stoppen van de
dichloorazijn therapie niet verminderden. Vijf weken na de therapie
waren de spierschokjes bij wijle erger dan op dag 1 na de therapie.
Als ik voor het gemak aanhoudt dat ik 5 L water per dag drink en de
Amerikaanse dosering van drinkwater volg, dan was de dosis
dichloorazijn die ik nog binnenkreeg via het kraanwater 0,35 mg per
dag. (http://www.worksafe.org/images/contentEdit/docs/Dichloroacetic%20acid%20revision1%20for%201%2029%2008%20mtg.doc).
Ik ben toen op bronwater overgegaan.
Na een week bronwater waren de spierschokjes bijna weg. Ik kon toen ook
weer met heel veel moeite een reflex uit mijn kniepezen slaan. De
trilling van de handen was ook weg. De krachtsvermindering van de
beenspieren was weg. Ik liep na die week plotseling weer 12 km in een
uur. Ik denk dat het beetje dichloorazijn uit het drinkwater mijn
neurologische symptomen onderhield.
Ik kwam pas achter de schadelijke werking van kraanwater lang nadat ik
gestopt was met dichloorazijn (pas 5 weken later).
Nu, drie maanden na mijn dichloorazijn therapie, en twee maanden na
stoppen met kraanwater, ben ik nog verder hersteld. Maar de spiermassa
aan mijn bovenbenen is nog steeds niet volledig terug. Ik loop nu
ongeveer 13 km in een uur.
Ik heb alleen nog neurologische symptomen als ik per ongeluk kraanwater
drink. Zelfs dan heb ik nu geen spierschokjes meer aan de kuiten, maar
alleen nog aan de voeten.
In mijn ogen is het dus erg belangrijk om de behandeling van
dichloorazijn niet te combineren met kraanwater. In kraanwater zit
dichloorazijn. Dat kleine beetje dichloorazijn in het kraanwater is
voldoende om schade aan het zenuwstelsel te onderhouden.
Ik voel mij beter. Er is een onbekende kans dat mijn kanker terugkomt.
Het succes dat ik met dichloorazijn had bij de behandeling van mijn
prostaatkanker is in principe toepasbaar op alle kwaadaardige vormen
van kanker. Toch moet ik stellen dat mijn succes mogelijk niet herhaald
kan worden bij anderen. Ik mag als medicus anderen niet adviseren af te
wijken van de richtlijnen zoals die worden voorgeschreven door de
Nederlandse overheid. Als ik dat wel zou doen kan dan serieuze
juridische consequenties hebben voor mijn status als internist.
Bovendien zijn in de literatuur geen goede resultaten behaald met
dichloorazijn (alhoewel dus met lage dosis). Er wordt in de literatuur
met name gedacht dat
sarcomen niet gevoelig zouden zijn. Zie http://www.thedcasite.com/
------------terug naar boven-----------------------------------
EVEN EEN BEETJE COPY/PAST !!!!!!!!!!!!!!
26 juni 2008: Bron: dr. Wim Huppes
Beste .....,
de vraag is waarom DCA bij sommige patienten niet helpt terwijl het bij
anderen (zoals bij mij) werkelijk fantastisch werkt.
Hypothese van pyruvaatkinase. Dit artikel in de New Scientist volgt
dezelfde logica die ik had toen ik DCA ging gebruiken. Dat DCA werkt
door het lamleggen van pyryvaatkinase.
Werking DCA. Het probleem bij deze hypothese is dat ik aanvullend
geloof dat de mitochondrieen (=energiecentrales) dan stopgezet moeten
zijn in de kankercellen of 'weg' moeten zijn (=niet meer te zien
zijn), zoals bij mij het geval is. Door de microscoop is te zien dat
mijn kanker geen mitochondrieen meer heeft. Dit geldt voor de hele
kanker. Het geldt bij mij ook voor de initiele biopten uit de prostaat.
In mijn ogen komen we verder als alle kankerpatienten die DCA gebruiken
aan hun arts vragen, dan wel aan de patholoog anatoom vragen of in hun
kanker nog mitochondrieen te zien zijn. Dit is voor artsen die door een
microscoop kunnen kijken een heel erg makkelijke vraag. Als dezelfde
patienten dan naast de uitslag melden of DCA bij hun werkt of niet, kan
worden vastgesteld of ik gelijk heb. Als ik gelijk heb, dan hoeven de
patienten die nog wel mitochondrieen hebben DCA niet meer te proberen.
Dat bespaard hen dan de teleurstelling.
Als ik geen gelijk heb met mijn gezeur over die mitochondrieen, dan
moet iemand anders maar met een briljant idee komen.
Groet, Wim